Πέννα

Αρχάνθρωποι και αλγόριθμοι   Λογοκρισία στα κοινωνικά δίκτυα ακόμα και σε μία εικόνα με αρχανθρώπους, Homo erectus. Προφανώς οι απαιτήσεις των κοινωνικών δικτύων να φαίνονται «έξυπνες και λογικές» στους αλγόριθμους, ίσως να επιτάσσουν οι ιθύνοντες στους αλγόριθμους, οι αρχάνθρωποι να εμφανίζονται σε σκίτσα και εικόνες, ντυμένοι με μπούρκα, δεδομένου ότι οι αλγόριθμοι δεν επιλέγουν ρυθμίσεις αλλά μόνο δέχονται. Λόγω του πλούσιου τριχώματος το φύλο των πρωτόγονων αυτών οντοτήτων   δεν είναι ευκρινές. Το σύντομο κείμενο   ήταν μία χιουμοριστική περιγραφή του τρόπου ζωής τους, συνοδευόμενο από φωτογραφία Homo erectus. Η σεμνοτυφία της «νοημοσύνης των αλγορίθμων» λοιπόν   κατέβασε το σκίτσο διότι ήταν γυμνοί παρά το τριχωτό του σώματός τους που κάλυπτε την ανατομία του γένους αλλά έτσι κι αλλιώς μία ζωγραφιά από την οποία καθόλου σεξισμό δεν εξέπεμπαν οι άμοιροι Homo erectus άρα έχουν αποθρασυνθεί οι αλγόριθμοι με υπεράνω ρυθμίσεις και φιμώνουν τους «χρήστες» της κοιν...

  Σωτήρης Λ. Δημητρίου Πεζογράφος – Αρθρογράφος Ο Σωτήρης Λ. Δημητρίου είναι Έλληνας πεζογράφος και αρθρογράφος, γεννημένος στην Αγία Μαρίνα Ηγουμενίτσας. Ξεχωρίζει για το λογοτεχνικό του έργο που αντλεί υλικό από την Ιστορία, τη λαογραφία και τον πολιτισμικό πλούτο της Ηπείρου.     Με τον κ. Γιάννη Πανούση, Καθηγητή εγκληματολογίας, Πρύτανη, τρεις φορές Αντιπρύτανη και Υπουργό, κατά την ημέρα των βραβεύσεών μας από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών. Έργα «Μείναμε εμείς…!»  (2016, ISBN 978-960-93-8016-4): Ιστορικό μυθιστόρημα που έτυχε εξαιρετικής αποδοχής και θετικών σχολίων από ανθρώπους των γραμμάτων. Την πρώτη παρουσίαση του βιβλίου προλόγισε ο τότε Πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, κ. Γεώργιος Καψάλης. «Χορεύοντας με Νεράιδες»  (2018, ISBN 978-618-00-0091-7): Αφηγήσεις και θρύλοι από τον μεταφυσικό-λαογραφικό κόσμο της Ηπείρου. «Διογένης ο Κυνικός»  (2024, ISBN 978-618-87251-0-2): Θεατρικό έργο με φιλοσοφικό και κοινωνικό βάθος. Ἐδῶ  σε μία βράβευσ...

  Τιμητικό δίπλωμα στον Σωτήρη Λ. Δημητρίου Τιμητικό δίπλωμα στον Σωτήρη Λ. Δημητρίου   και στο θεατρικό έργο, «Διογένης ο Κυνικός».  Οι απονομές έλαβαν χώρα στην Αθήνα στις 27 Νοεμβρίου 2024. Εκτύπωση: «ΤΥΠΟΡΓΑΝΩΣΗ»-Κύπρου 15, Ηγουμενίτσα

  Ο ΔΕΛΒΙΝΑΚΙΩΤΗΣ ΙΑΤΡΟΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΗΡΟΚΛ H Σ ΒΑΣΙΑΔΗΣ Τὸ ἐπώνυμο Βασιάδης εἶναι ἀρκετὰ γνωστὸ στὴν Θεσπρωτία, ἀφοῦ  μία οἰκογένεια τοῦ γένους του Κων-νου Ἠροκλὴ Βασιάδη μετακινήθηκε στοὺς Φιλιάτες Θεσπρωτίας καὶ ἀπὸ κεῖ στὴν Ἠγουμενίτσα καὶ στὸ Καστρὶ Ἠγουμενίτσας. Ἔκτοτε δραστηριοποιήθηκαν καὶ ἐκεῖνοι στὴν γενέτειρα τους τὴν Θεσπρωτία καὶ ὁ καθένας πρώτευσε σὲ ὅτι ἐνασχολήθηκε καὶ μὲ ὅ,τι μέσον τους προσέφερε ὁ φτωχὸς αὐτὸς τόπος μας. Ἔτσι πρόχειρα νὰ θυμηθοῦμε τὸν Νῖκο Βασιάδη, ὁ ὁποῖος ἦταν ὁ στυλοβάτης τοῦ Θεσπρωτικοῦ ποδοσφαίρου μὲ προσφορὰ πάνω ἀπὸ μισὸ αἰῶνα στὸν «Α.Σ. Θεσπρωτὸς» ὡς ποδοσφαιριστὴς καὶ προπονητής, τὸν Τάκη Βασιάδη ὡς ἀθλητὴ τοῦ κλασικοῦ ἀθλητισμοῦ καὶ γυμναστῆ, καθὼς καὶ μὲ προσφορὰ στὸν ἀθλητισμὸ καὶ ἀπὸ ἄλλα πόστα καὶ οἱ δυὸ θανόντες τὰ τελευταῖα χρόνια. Ὁ Γιῶργος Βασιάδης μὲ τὴν οἰκογένειά του, ποὺ ἐπισκέπτεται καὶ δὲν ξεχνάει τὸν τόπο ποὺ γεννήθηκε καὶ μεγάλωσε, ὁ Ἀναστάσιος Βασιάδης ὁ ...

  Χρυσοψαράνθρωποι στην γυάλα! Κάτι από… άλλο πλανητικό σύστημα Θεωρείται από πολλούς ότι η μνήμη των χρυσόψαρων είναι τόσο μικρή που σχεδόν χαρακτηρίζεται ως ανύπαρκτη. Τρεις έρευνες πανεπιστημίων τα καταρρίπτουν αυτά και αποδεικνύουν ότι η μνήμη τους φτάνει τους πέντε μήνες!   Αλίμονο… και μνήμη πέντε μηνών, πάλι χρυσόψαρο είσαι! «Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ;» Γράφει ο Σωτήρης Λ. Δημητρίου Θυμάσαι μήπως, πώς και πότε μπήκες στην γυάλα; Θυμάσαι πότε και πώς σου κατασπάραξαν τις σάρκες και ρούφηξαν το μεδούλι σου; Μήπως θυμάσαι πότε σου έστειλαν τον λογαριασμό και ως πότε θα τον πληρώνεις; Πού να θυμάσαι «χρυσόψαρο», από πότε σε έχουν σε μια γυάλα με διάφανα νερά, να πνίγεσαι στην αμνησία σου και στην αφασία σου, αποστειρωμένο και στειρωμένο μαζί, να δέχεσαι παθητικά τα τρίμματα της τροφής και την συντροφιά σου από όποιους και όποτε αποφασίσουν, σε έναν εικονικό, γυάλινο κόσμο να ανταλλάσσεις την ελάχιστη μνήμη σου με τη...

Μνήμες ασπρόμαυρης εποχής   Μνήμες και νοσταλγία, για μας τα παιδιά που   μεγαλώναμε ανάμεσα στην αλάνα και σε δουλειές του σπιτιού. Σκληρή ζωή, ιδιαίτερα στο χωριό, παιχνίδι ξέγνοιαστο, κυρίως με ό,τι προσέφερε η φύση,   θεωρούνταν φυσιολογικό να συμμετέχουν τα μικρά παιδιά στις σκληρές και επίπονες   τότε δουλειές του σπιτιού, κοπιαστική ζωή, δύσκολες οι συνθήκες ακόμη και για το διάβασμα αλλά πιο αγνές οι εποχές πιο καθαρές οι καρδιές για τους πολλούς.               Η επικοινωνία μας ήταν πάντα ευχάριστη και με γλυκό, εγκάρδιο το χαμόγελο, η χαρά της παρέας, η συμμετοχή και η ομαδικότητα, στο παιχνίδι, στις δουλειές και στις γιορτές.   Απλόχερη η φιλοξενία, του φίλου, του συγγενή ή και του διαβάτη, του περαστικού από το χωριό μας.   Κάθε συνεύρεση   μπροστά σε ένα λιτό τραπέζι, ήταν μια γιορτή ακόμη και για τους μεγάλους. Για τους μικρούς, δημοτικού και κάτω, ίσως να   ήταν το «τ...